آیا نامیدن آن به “اعتیاد به غذا” کمک می کند یا مضر است؟


زمان خواندن. 6: دقیقه

این رفرنس معروف است. “من به X غذا معتاد هستم” یا “من نمی توانم قند خود را کنترل کنم.” مفهوم اعتیاد به غذا مورد استقبال گسترده عموم قرار گرفته است و تحقیقات نشان می دهد که اکثر مردم معتقدند “چاقی” می تواند ناشی از اعتیاد به غذا باشد. در حقیقت ، نیمی از مردم تصور می کنند که به غذا معتاد هستند.

با این حال ، این ایده که ما می توانیم مانند غذا به الکل یا کوکائین معتاد باشیم ، در جامعه علمی داغ شده است.

برخی از دانشمندان معتقدند که ما می توانیم به عنوان یک ماده به غذا معتاد شویم. برخی دیگر می گویند هیچ شواهد محکمی برای اثبات این نظر وجود ندارد ، اما برخی از افراد ممکن است احساس معتاد کنند. (این یک رفتار رفتاری اعتیادآور است ، شبیه به خرید یا قمار معتاد.) قبلا در این مورد نوشته بودم سیاتل تایمز: ستون:

اما یک جنبه از “اعتیاد به غذا” وجود دارد که در تحقیقات علمی در حال افزایش است. این است چگونه ایده اعتیاد به مواد غذایی ادراک ما را از خود یا دیگران رنگ می کند. کمی عمیق تر برویم.

بحث در مورد تفاوت های ظریف غذا

مجموعه مقالاتی در اوایل سال جاری مجله آمریکایی تغذیه بالینی: مفهوم اعتیاد به غذا را مورد بحث قرار دادبه به خصوص اینکه آیا به توضیح پرخوری و افزایش وزن کمک می کند یا خیر.

تی:محققان بر این عقیده بودند که برخی افراد در واقع به گونه ای غذا می خورند که با ظاهر اعتیاد سازگار است. آنها همچنین توافق کردند که ویژگی های غذای خورده شده ، عوامل خطر فردی و رژیم رفتاری به چنین خوردن اعتیادآور کمک می کند. در نهایت ، آنها توافق کردند که عوامل م havingثر در داشتن شاخص توده بدن (BMI) در محدوده “چاقی” چند وجهی هستند ، در حالی که رفتارهای خوردن اعتیادآور برای برخی از افراد دارای اضافه وزن مناسب است ، رفتارهای خوردن اعتیادآور نیز در افراد دارای اضافه وزن کم است.

در مورد احتمال وابستگی به غذاهای فراوری شده اختلاف نظر وجود دارد. به طور خاص ، یکی از محققان گفت که غذاهای بسیار فرآوری شده که حاوی کربوهیدرات های سریع جذب هستند ، مانند چربی ها و نمک و طعم دهنده ها ، در ایجاد مسیرهای پاداش در مغز م ؛ثرتر هستند ؛ غذای فرآوری شده.

محقق دیگر گفت که وجود دارد شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد مواد غذایی خاص چیزی هستند که جذب می شوندباعث رفتارهای اعتیادآور خوردن می شود. اول اینکه غذاهای بسیار فرآوری شده قابل مقایسه با داروهایی نیستند که بر مغز و بدن خاص و مکانیسم های بیوشیمیایی مستقیم تأثیر می گذارند. همچنین ، به خاطر داشته باشید که اکثر مردم هر روز غذاهای بسیار فرآوری شده بدون عوارض جانبی داروها مصرف می کنند.

“خوردن” – فوبی داخلی

اگر جدال بر سر اعتیاد به غذا را کنار بگذاریم ، می تواند صدمات غیرمنتظره ای به برچسب گذاری خود یا دیگران به عنوان “معتاد به غذا” وارد کند. فوبیای چربی در جامعه ما رایج است (تکان دهنده است ، من می دانم) و هراس چربی را می توان با اعتقادات خاصی در مورد علت افزایش وزن تشدید کرد.

اساساً ، وقتی درباره علل یک وضعیت سلامتی قضاوت می کنیم (نه اینکه حضور در بدن بزرگتر یک وضعیت سلامتی است ، اما در جامعه ما اینگونه نشان داده می شود) ، این قضاوت ها بر نگرش افراد تأثیر می گذارد.

مطالعه ای که در مجله آگوست منتشر شده است Ob 447 بزرگسال یکی از چهار قسمت اطلاعات را می خوانند. سه مورد علت “چاقی” را توضیح دادند: یکی روی اعتیاد به غذا تمرکز کرد ، یکی روی غذا خوردن ، دیگری بر عدم تعادل کالری متمرکز بود ، و چهارم “کنترل” بود که هیچ ارتباطی با وزن نداشت. در نظر گرفته شده بود که گذرگاهها بی طرف باشند ؛ آنها از “انتخاب” ، “اراده” یا “کنترل خود” استفاده نکرده اند.

سپس شرکت کنندگان ارزیابی های طراحی شده برای اندازه گیری انگ وزن (که در غیر این صورت به عنوان فتفوبیا شناخته می شود) را برای خود (داخلی) یا دیگران (خارجی) طراحی کردند. شرکت کنندگانی که قسمتی را مطالعه کردند که خوردن را به عنوان علت توصیف می کرد انگ داخلی را بیشتر نشان می دهد در مقایسه با افراد تحت کنترل این برخلاف انتظار محققان بود.

نکته جالب این است که افرادی که به خواندن بخش اعتیاد به مواد غذایی آموزش داده بودند ، این مشکل را داشتند سطوح بالاتری از ننگ وزن داخلی ، مهم نیست که چقدر وزن دارند یا خودشان برای مبارزه با اعتیاد به غذا تصمیم گیری می کنند.

نویسندگان می گویند که می توان بحثی در مورد نقش غذا در افزایش وزن خواند ، اما نه سایر غذاها. افزایش خودفریبی شرکت کنندگان در انتخاب غذاهای به اصطلاح “اعتیادآور” بسیار فرآوری شده یا احساس ناامیدی در مورد اینکه آیا می توانند خوردن این غذاها را متوقف کنندبه این به نوبه خود می تواند احساس اضطراب و افسردگی شرکت کنندگان در ارتباط با وزن را در کنار میل به کاهش وزن افزایش دهد.

خوردن و Fatphobia دیگران

مقاله تحقیقی سال 2019 به طور خاص پرسید که آیا برچسب “اعتیاد به غذا” باعث کاهش وزن می شود؟ در دو نظرسنجی آنلاین مجزا ، از 962 شرکت کننده خواسته شد که قسمتی را در مورد زنی بخوانند که “بسیار اضافه وزن” توصیف شده بود. اما همه قسمتها دقیقاً یکسان نبودند.

در یک کار تصادفی ، برخی از شرکت کنندگان قسمتی را مطالعه کردند که در آن یک زن با تشخیص اعتیاد به غذا توسط پزشک (“وضعیت پزشکی”) تشخیص داده شد. در مورد دیگر ، زن تصور می کرد که به غذا اعتیاد دارد (شرایط “خود تعیین شده”). مورد سوم به اعتیاد به غذا (شرط “کنترل”) اشاره ای نکرد.

شرکت کنندگانی که قطعات “پزشکی” و “خودشناس” را می خوانند انگ بیشتری را نسبت به زن ابراز کرد نسبت به کسانی که ویکت “کنترل کننده” را می خوانند. این حتی برای شرکت کنندگانی که اظهار داشتند معتقدند اعتیاد یک بیماری است نه چیزی که تحت کنترل شخصی ما باشد.

بنابراین ایده این است که اگر کسی به غذا معتاد است ، حتی اگر تقصیر او نیست ، چیزی نیست ، او شایسته تحقیر است. مهم نیست چند نفر الکل یا مواد مخدر تماشا می کنند.

فراتر از معناشناسی

من:قبلاً هم گفته ام ، باز هم می گویم. هوس غذا واقعی است یا نه ، اگر احساس می کنید به غذا معتاد هستید ، احساسات شما واقعی است.

شایان ذکر است که اگر گروهی از افراد را که در هنگام خوردن غذای یکسان احساس یکسانی داشتند “از کنترل خارج” می کردید ، افراد مختلف گروه آن تجربه را با نام های مختلف صدا می زدند.

  • اعتیاد به غذا
  • پرخوری
  • Em غذای تقلبی
  • پرخوری

فقط یکی از آنها (اختلال خوردن) دارای معیارهای تشخیصی واقعی است ، اما آنچه واقعاً مهم است نام نیست ، بلکه این است که اگر چیزی در مورد خوردن غذا شما را آزار می دهد ، شما سزاوار کمک و حمایت هستید.

من پیشنهاد می کنم که پرهیز جواب نمی دهد. احساس عدم کنترل هنگام غذا خوردن باعث محدودیت می شود. این زمانی صادق است که ما کالری را محدود می کنیم و بدن به اندازه کافی سوخت دریافت نمی کند. درست است وقتی غذاهای خاصی را محدود می کنیم. این سندرم “میوه ممنوعه” است. و پرهیز غیر از محدودیت کامل چیست؟

تلاش برای مبارزه برای اعتیاد به مواد غذایی ممکن است یا نباشد ، یک دستور العمل برای بازگشت است. آنچه اتفاق می افتد واقعاً به زمان ، توجه و همچنین مطالعه تاریخ غذا نیاز دارد. این شامل تجربیات اولیه کودکی است. بر ناامنی غذایی و آسیب ها تأثیر می گذارد. این یک کار درمانی قدرتمند است که راه حل سریع و آسانی ندارد.

برخی منابع

من به طور مرتب این قسمت از پادکست Food Psych ، “خردمندی در مورد اعتیاد به غذا با مارسی ایوانز” را توصیه می کنم. (شماره 80 ، اگر قبلاً در بستر پادکست مورد علاقه خود در Food Psych مشترک شده اید).

با مارسی مصاحبه کردم روزنامه سیاتل تایمز: سال گذشته ، و همزمان در این ویدیوی فیس بوکی در مورد اعتیاد به غذا صحبت کرد.


کری دنت او یک متخصص تغذیه ، نویسنده مستقل ، مشاور تغذیه بصری ، نویسنده و سخنران است که در شمال غربی اقیانوس آرام زندگی می کند. ابرقدرت های او عبارتند از: نقض افسانه های تغذیه و توانمندسازی زنان برای احساس بهتر در بدن خود انتخاب غذایی که لذت ، غذا و سلامتی را فراهم می کند.

چاپ این پست: چاپ این پست:

دیدگاهتان را بنویسید